„Wszystko to byłoby jednak pozbawione elementarnego sensu, gdyby konstrukcja mechaniczna nie przewidywała zainstalowania niezwykłego dodatku w postaci żywego mózgu. Uzyskanie go jednak było rzeczą trudną.
W trzon automatu zostało wmontowane sztuczne serce, które zapewniało krążenie roztworu fizjologicznego o specjalnym składzie, zastępującego krew. Roztwór ten łatwo przyswajał i oddawał tkankom tlen 1 azot. W układzie elastycznych rurek i zbiorników, którymi przepływał roztwór, istniał specjalny rezerwuar. „Układ krwionośny" był ściśle zespolony z układem „wydzielniczym" i „odżywczym". Rezerwuary z tworzyw sztucznych, połączone cienkimi, włoskowatymi rurkami z „naczyniami", zawierały preparaty hormonalne i substancje odżywcze, niezbędne dla normalnego przebiegu czynności fizjologicznych mózgu. I — co najważniejsze — cały ten system podlegał z kolei mózgowi.
Tak oto zamierzono stworzenie niezwykłego, jednolitego organizmu. Czy profesor Traube mógł przewidzieć wszystko aż do najdrobniejszych subtelności Oczywiście, nie! Trzeba było w tym celu cały system uruchomić, sprawdzić go, a to wymagało (drobnostkil) uzyskania żywego ludzkiego mózgu. Traube znalazł się wobec nierozwiązalnego zadania.“(10)