„Uczestnikami okazali się odźwierny i pocztarck, niekiedy brali oni między siebie jaką damę i sunęli z nią naprzód, później i innych skłonili do wypróbowania swego szczęścia, jakaś młodsza pastorowa, lub drobny kupiec mógł przyczepić łyżwy i o własnych siłach puścić się, zataczając, naprzód. Nad lodem unosiły się okrzyki i krótkie piski, upadki i łoskot.
Pod wieczór, gdy samobójca i Antoni Moss wracali do domu, spotkali pannę dEspard. Owinęła się prawdopodobniej ;e wszystkie okrycia, jakie posiadała, jedną sztukę na drugiej, tylko źle się działo łydkom.
Obaj towarzysze ukłonili się. Powzięli oni afekt dla tej damy, a pisał on się od owego dnia z przed kilku tygodni, kiedy zaprosiła ich na wino i ciastka do dystyngowanego towarzystwa.
— Zimno na łodzie, — mówi samobójca, patrząc na jej rynsztunek.
— Tak, — odpowiada panna dEspard, — a ja nie mam wcale odzieży, ale.
Moss odpina zarzutkę i poczyna ściągać ją z siebie.
— Co nan robi —krzyczy panna.
— Nie cbce jej pani
— Nie. Cóż — na miłość Boską —! Nie, dziękuję.
— Idę przecie do domu, — wtrąca Moss.
— Tak, ale to wszystko jedno. Zresztą i ja wra cam do domu. Właśnie że to czynię. Ach, jak głupio z mej strony, mogłam była przecież przywieźć % sobą cieplejsze okrycie, gdy pojechałam do Krystjanji, ale nie myślałam o tem. Napisałam już po płaszcz i wysokie trzewiki na śnieg.“(14)