„tylem do przodu czapeczkę baseballową z daszkiem zakrywającym mu kark, jego długie nogi w czarnych pończochach obejmujące białe, marmurowe ciało bogini, kiedy powoli, lecz z godnością ześlizgiwał się po nim w dół.
Virgie nawet mu się nie przyglądała. Wirowała v szalonym tempie dokoła własnej osi, aż do zawrotu głowy, i waliła się na trawę albo obracała się powoli w takt walca Straussa. Pewnego razu tak popchnęła Jinny Love Stark, że ta przewróciła się w klomb lilii. I cały czas jadła. Pakowała w siebie niesamowite wprost ilości lodów. Od czasu do czasu, przebijając się przez cichsze partie wiązanki z Carmen tuż przed wybuchem burzy w Wilhelmie Tellu oraz w co dramatyczniejszych pauzach przemówień rozlegał się głos Lodziary Rainey. „Lody, lody!" — wołała pospiesznie. Wozem pana Rainera przywoziła ze dwa wiadra lodów i ustawiała się z nimi u wejścia nr, podwórze. O tej porze roku bywały to lody figowe. Virgie czasami walcownia jak szalona po całym placu, trzymając w obu rękach rożki lodów jak dwa sztylety.
Virgie zataczała coraz to mniejsze koła wokół panny Eckhart. która siedziała samotnie (matka panny Eckhart już nie wychodziła z domu) na czterech egzemplarzach „Sygnałów" i uważnie przysłuchiwała się muzyce. Na wysokiej platformie siedział pan Sissum — o wieczór w kinie „Bijou" nachylony nad swoJh wMiliinr,. ., niby stara kobieta nad maszyną lub po prostu jak subiekt nad stopą jeszcze jednej kilentki — teraz wspaniały w swojej nowiutkiej jeszcze marynarce z tropiku, dumny z tego, że gra w zespole przyjezdnej orkiestry i że potrafi dotrzymać jej tempa. Kosmyki włosów wcale nie opadały mu na twarz, nie zasłaniały mu oczy; patrzał śmiało przed siebie, niczym kandydat na inspektora.“(7)