„Schwycił za rączkę walizki i dłoń, nie przygotowana na taki ciężar, natychmiast mu zwisła.
— Co pani tam napakowała Chyba kamienie!
— Kamienie, kamienie, młody człowieku. Dziękuję za dobre chęci, poniosę sama.
Wyrwała mu z ręki pakunek z taką swobodą, jakby nie ważył więcej niż garść pierza, ruszyła na skraj drogi i siadła na wielkim głazie. Karol wytrzeszczył oczy.
— Co się tak gapisz
To Derek Carty wyrwał go z osłupienia.
— Kto to jest
— Albo ja wiem Ona jedzie z Deadwood, podobno prowadziła tam knajpkę. Wierzę, bo wygląda na taką, która daje sobie radę z najtęższym rozrabiaką. Chodź — pociągnął go w stronę grupy pasażerów.
— Poczekaj.
— Co jeszcze
— Myślę, że ci wszyscy ludzie powinni szybko wracać do Custer. Sam widzisz, jak są pijani.
— No to co z tego »
— To — odparł Karol z trudem hamując gniew — iż w takim stanie nie dadzą rady nawet jednemu tchórzliwemu kojotowi, a nie czterem zabijakom!
— Nie kłopocz się. Otrzeźwieją, zresztą... ty jesteś trzeźwy, ja również, poza tym woźnica i jego pomocnik. A na dodatek ta atletka, o którą pytałeś. Nie masz pojęcia, jak ona strzela! Chodź.
Karol bardzo niechętnie dał się zaciągnąć ku grupce rozgadanych podróżnych. Umilkli na jego widok. s
— A pan co nam radzi — zagadnął chudy pasażer.“(11)