„rstwa. Odesłano nas na Koszykową, do wydziału skarg i zażaleń. Urzędowały tam dwie panie. Jedna z nich dokądś wyszła, potem do kogoś dzwoniła, a rezultatem tych poczynań była już konkretna informacja, że pismoprośba Zabłockiego dotarło do ministerstwa i jest rozpatrywane przez sędziego uprawnionego do podjęcia dalszych decyzji, a odpowiedź otrzyma przed upływem sześciu miesięcy od wydania wyroku. Zabłocki dziękuje, ale nie odchodzi. Przez chwilę jakby się zastanawiał i nagle otwiera teczkę, na biurku, przy którym stoi, rozkłada fotografie — te same, które oglądałem u niego w domu.
— To moja Basia — mówi do urzędniczki, jak do kogoś, kto znał, kto musiał znać jego córkę. — A te zdjęcia to z pogrzebu. Niech pani spojrzy, jak ją zbrodniarz poranił. I za co Dlaczego O tu — pokazuje — tu widać te ślady po uderzeniach.
Pani zza biurka, dla której Kazimierz Zabłocki był jakby jednym z tysiąca interesantów, inaczej teraz na niego patrzy. To już nie tylko petent. To ktoś, kto cierpi, kto nosi się z tym cierpieniem jak z wołaniem o sprawiedliwość.
Wychodzimy na ulicę. Czuję, że wizyta w ministerstwie uspokoiła go, że uznał ją za korzystną. W hotelu dowiedziałem się, o tej drugiej sprawie.“(3)