„Pociąg, którym zazwyczaj u Hawełki w Krakowie jechał w nieznane, za którego oknami migały psychologiczne i inne pejzaże, z reguły zgrozę i dreszczyk przyobiecujące, teraz nie chciał ruszyć. Stał. Może to ta podróż po Wiśle sprawiła, że w ogóle od tego wieczoru porównania z mknącym pociągiem wydawać się zaczęły niedostateczne, pozostawiały niedosyt. Co wart przedział, wszystko jedno jakiej klasy, w PKP Co najwyżej mógł się nim dostać do jakiejś granicznej stacyjki... Potem byłoby cło, a potem — być może przesiadka do innego pociągu, którego wagony, mimo że już zagraniczne, były jota w jotę te same, co wagony naszych wspomnianych już PKP, i które w najlepszym wypadku mogły zawieźć do Karlovych Varów lub innej malutkiej a poczciwej Szwajcarii. Cha! Leon jakoś się zgarbił, i wargi jego, którymi zazwyczaj ilustrował swój układ duchowy w danym momencie, wyraziły żal (do banalnego bigosu, do Warszawki, do niewyszukanego repertuaru dowcipkowań i uwag redaktora Trumfa Dukiewicza) i wyraziwszy ten żal, zarazem ujawniły coś jeszcze gorszego, mianowicie znudzenie. Nudy! Kolega nie miał racji twierdząc, że można skonać ze śmiechu — można było wyciągnąć kopyta i skonać z nudów! Stojący na dalekim brzegu ktoś, machający ręką i z syrenią rozpaczą wołający byłego zastępcę dyrektora Vagons Lits Cook ku sobie, już prawdopodobnie odszedł i może nigdy nie wróci. Wokoło była natrętna hałaśliwość Baru Europejskiego, wypchanego ciżbą zacnych i o plotkach tylko myślących obywateli Najjaśniejszej. Zielonkawe oczy Wachickiego patrzyły mętnie, bez blasku, i koścista twarz mu się jakby osunęła. Ręce, które zdawało się przedtem porośnięte były piórami, ledwie się od czasu do czasu poruszały. Kolega, ów Trumf Dukiewicz, obsypany łupieżem niczym mąką i z niedbałą czupryną, wywoływał nie tylko niechęć, lecz i litość — jednakże litość nie tyle z powodu, że pozostał na kawalerce i teraz ubiega się o rozwód ze swą głupią połową, ile dlatego, że ten rozwód był prawdopodobnie jedynym przeżyciem w jego życiu, życiu, w którym nigdy nic się nie zdarzyło i o którym, w obawie przed morską chorobą, lepiej nie mówić. Bo kawiarnie, brydż, plotki, znowu kawiarnie, bo ewentualny ból zębów i w ogóle kompletna szarość — z pewnością nie są godne czyjejś uwagi.“(5)