„O ile chodzi o czwartki i niedziele, a więc o dni wolne od nauki, Pitou w dalszym ciągu poświęcał je wyprawom na mokradła i kłusownictwu. Chłopiec wciąż rósł, liczył już szesnaście lat i miał pięć stóp i cztery cale wzrostu, co spowodowało pewną zgoła nieoczekiwaną okoliczność, która nieco odwróciła uwagę Pitou od jego ulubionych zajęć. Chodzi o to, że na drodze wiodącej do BruyereauxLoups leży wioska Pisseleux, zapewne ta sama, od której pochodzi przydomek pięknej dHeilly, kochanki Franciszka I. W owej wiosce znajdował się niewielki folwarczek, należący do starego Billot. Przypadek chciał, że niemal za każdym razem, ilekroć Pitou szedł w jedną stronę lub wracał, na progu domku stała bardzo ładna, co najwyżej osiemnastoletnia dziewczyna, tchnąca świeżością, z natury wesoła, która wprawdzie miała na imię Katarzyna, ale którą częściej nazywano „Billotką" od nazwiska jej ojca.
Zaczęło się od tego, że Pitou na razie tylko pozdrawiał ją ukłonem, później zaś, stopniowo zdobywając się na odwagę, dołączał do pozdrowienia uśmiech, aż wreszcie pewnego dnia uśmiechając się przy przywitaniu, zatrzymał się i cały w pąsach wykrztusił zdanie, które uważał za szczyt śmiałości“(12)