Było już zupełnie

„Było już zupełnie ciemno, gdy ruszyliśmy naprzód, a w głębi lasu ogarnął nas nieprzebity mrok. Co chwila musiałem nawoływać stłumionym głosem, by czoło szpicy zwolniło kroku. Z tyłu za nami grzmiała kanonada artyleryjska, a w kierunku na „wzgórze czołgów" można było odróżnić huk dział piechoty i moździerzy. Najwidoczniej Niemcy, zauważywszy wieczorny ruch na szosie, zaniepokoili się i oczekując naszego nocnego uderzenia, otworzyli ogień zaporowy na nie istniejące już cele. Cieszyłem się z tej muzyki, rozumiejąc, że do pewnego stopnia potwierdza ona moje nadzieje na zaskoczenie Niemców pod Zboiskami. Gdzieś niedaleko w stronie zachodniej rozlegały się w ciemnościach pojedyncze strzały karabinowe, które wskazywały, że patrole niemieckie włóczą się po lesie.
Maszerowaliśmy dobre pół godziny przez wysokopienny las, ocierając się o niewidzialne pnie drzew. Szedłem w środku szpicy; od czoła moją dwójkę przegradzał jeden pluton piechoty. Przewodnik rwał szybko naprzód i ciągnął za sobą szpicę, nie bacząc na to, co się dzieje z tyłu. Nie szczędziłem ostrych napomnień pod jego adresem oraz co chwila wzywałem podpułkownika Szymańskiego, aby trzymał gajowego mocno w garści. Pułkownik Morawski, który szedł w dwójce ze mną lub tuż przede mną, pomagał mi, klnąc półgłosem na czym świat stoi. Słowa nasze wywierały chwilowy skutek, po czym cała historia powtarzała się od początku. W miarę zagłębiania się w las przewodnik coraz częściej zmieniał kierunek. Miałem niepokojące wrażenie, że zgubiliśmy właściwą drogę; pod nogami zamiast twardej ścieżki czuło się miękkie poszycie mchu i liści. W pewnej chwili czoło szpicy bardzo przyśpieszyło kroku. Musiałem z całej siły przytrzymywać za pas idącego przede mną sąsiada. Słychać było od czoła jakieś stłumione okrzyki. Wtem poprzedzająca mnie dwójka stanęła w miejscu jak wryta. Stała się rzecz fatalna; przednia część szpicy oderwała się i znikła momentalnie w ciemnościach.“(1)