„— Czyżby rzeczywiście był to taki wielki koszt — zapytała Nicole z przymilnym uśmiechem.
— Wszystko jedno, moja droga, ale to niemożliwe, abyś tu przebywała.
— Czy z powodu mego podobieństwa Proszę, niech pani tylko spojrzy uważnie na moją twarz.
— Rzeczywiście, zmieniłaś się bardzo.
— Był u nas wczoraj dostojny pan, który wyjednał stopień oficerski dla pana Filipa i widząc pana barona zmartwionego, że pozostawił cię, pani, bez pokojówki, powiedział, że nic łatwiejszego, jak zmienić mnie z białej na czarną, wziął mnie z sobą, kazał ufarbować włosy i oto jestem.
Andrea uśmiechnęła się.
— Kochasz mnie więc tak bardzo — rzekła — że gotowa jesteś zamknąć się w tym więzieniu, jakim jest dla mnie Trianon
Nicole rzuciła wokół siebie szybkie, bystre spojrzenie.
— Tak, ten pokój nie jest wesoły, ale przecież nie przebywa pani w nim ciągle
— Ja, pewnie że nie, ale ty nie pójdziesz do salonu małżonki delfina, nie będziesz miała gier, przechadzek ani towarzystwa, będziesz siedziała tutaj kamieniem... Umrzesz z nudy!
— O, znajdę jakieś małe okienko — odparła Nicole — można będzie przyglądać się temu światu choćby przez szparę w drzwiach. Będę widziała i mnie będą widzieli... To mi wystarczy. Nie martw się o mnie, pani.“(15)